در میان تقاضای فزاینده برای محیط‌های پاک-عاری از گرد و غبار، تشک‌های چسبنده قابل استفاده مجدد، به لطف ویژگی‌های سازگار با محیط زیست و اقتصادی، در بازار تجارت خارجی به طور فزاینده‌ای محبوب می‌شوند. انتخاب مواد، یک عامل کلیدی موثر بر عملکرد و طول عمر آنها، توجه خریداران و تولیدکنندگان را به خود جلب کرده است.
در حال حاضر، مواد اصلی برای تشک های چسبنده قابل استفاده مجدد در بازار به سه نوع اصلی طبقه بندی می شوند: PVC (پلی وینیل کلراید)، TPU (پلی اورتان ترموپلاستیک)، و لاستیک. PVC به دلیل هزینه کم و سهولت پردازش، انتخاب ارجح برای بسیاری از محصولات متوسط- و-پایین است. با این حال، مقاومت نسبتاً ضعیف پی وی سی در برابر دما و عملکرد محیطی، آن را مستعد تغییر شکل در محیط‌های با دمای{4}بالا می‌کند، و برخی از افزودنی‌های آن ممکن است استانداردهای بین‌المللی زیست‌محیطی را برآورده نکنند و رقابت‌پذیری آن را در بازار بین‌المللی{5}بالا محدود کند.
در مقابل، TPU با خاصیت ارتجاعی عالی، مقاومت در برابر سایش و مقاومت شیمیایی، در حال تبدیل شدن به یک انتخاب محبوب برای صادرات است. TPU نه تنها محدوده دمایی وسیعی از -20 درجه تا 80 درجه را تحمل می‌کند، بلکه مقاومت بسیار خوبی در برابر اشعه ماوراء بنفش ارائه می‌کند که آن را برای استفاده طولانی مدت در فضای باز مناسب می‌کند. علاوه بر این، TPU قابل بازیافت است و با مقررات زیست محیطی مانند EU REACH مطابقت دارد و آن را به یک انتخاب محبوب در بازارهای سختگیرانه مانند اروپا و ایالات متحده تبدیل می کند.
لاستیک اغلب در تشک‌های چسبنده صنعتی-استفاده می‌شود. خواص ضد لغزش عالی و ظرفیت تحمل بار- آن را برای مناطقی با تجهیزات سنگین مناسب می کند. با این حال، لاستیک قابلیت تنفس ضعیفی دارد، تمایل دارد پس از استفاده طولانی مدت بو تولید کند، و هزینه های نگهداری بالایی دارد و آن را برای کاربردهای خاص مناسب تر می کند.
از آنجایی که خریداران جهانی به طور فزاینده ای خواستار پایداری و عملکرد هستند، نوآوری در مواد به یک مزیت رقابتی کلیدی در بازار حصیر چسبنده قابل استفاده مجدد تبدیل شده است. در آینده، موادی که سازگاری با محیط زیست، دوام، و{1}}اثربخشی هزینه را ترکیب می‌کنند، به جریان اصلی تبدیل می‌شوند و صنعت را به سمت توسعه{2}بالا سوق می‌دهند.
